Aspekty: jak symbole planet wchodzą w relacje

1. Kąty i orby

Okrąg ma 360 stopni. Aspekty porównują długości ekliptyczne dwóch punktów. Gdy odległość jest bliska ustalonemu kątowi, aspekt mieści się w tolerancji zwanej orbem.

Szkoły stosują różne orby i wagi. Szeroki orb daje więcej dopasowań, wąski mniej. Przejrzysty odczyt podaje regułę, zamiast po fakcie nadawać znaczenie każdemu przybliżeniu.

2. Koniunkcja, sekstyl i kwadratura

Koniunkcja: około 0 stopni, połączenie dwóch tematów. Sekstyl: około 60 stopni, możliwe otwarcie lub współpraca. Kwadratura: około 90 stopni, tarcie, presja działania lub pole nauki.

„Harmonijny” i „napięciowy” nie znaczą dobry i zły. Sekstyl może pozostać niewykorzystany, a kwadratura budować wytrwałość. Liczą się symbole oraz rzeczywista sytuacja.

3. Trygon, opozycja i dokładność

Trygon: około 120 stopni, płynne połączenie. Opozycja: około 180 stopni, dwa bieguny wymagające wymiany lub równowagi. Wraz z trzema poprzednimi są to popularne aspekty główne.

Dokładną odległość podaje się jako odchylenie od idealnego kąta. W wybranym systemie mniejsze orby zwykle uznaje się za wyraźniejsze; część szkół poszerza je dla Słońca i Księżyca. To konwencja, nie stała natury.

4. Przykład: Słońce w kwadraturze z Saturnem

5. Od jednego aspektu do syntezy

Kosmogram zawiera sieć relacji. Powtarzające się planety, bardzo ścisłe kąty i kontakty ze Słońcem, Księżycem lub osiami można rozważyć najpierw; jeden aspekt nie wyjaśnia całej osoby.

Możliwa do prześledzenia synteza oddziela obserwację, możliwe odczytania i kontrprzykłady. Kończy się otwartym pytaniem lub obserwowalnym działaniem, nie etykietą.

6. Granice interpretacji